Wpływ traumy na mózg i wspomnienia

Trauma może zmieniać sposób, w jaki mózg zapisuje i odtwarza wspomnienia. Osoby po traumatycznych doświadczeniach często opowiadają o nich w sposób fragmentaryczny, chaotyczny lub pozornie sprzeczny. Nie musi to oznaczać kłamstwa. Silny stres pobudza ciało migdałowate, uczestniczące m.in. w przetwarzaniu strachu i innych emocji, i jednocześnie przeciąża hipokamp, który uczestniczy w zapisywaniu wspomnień. Dlatego traumatyczne wspomnienia mogą nie tworzyć linearnej historii, lecz pojawiać się jako obrazy, zapachy, emocje czy doznania. Czasem człowiek ma wrażenie, że ponownie przeżywa wydarzenie. Różne bywają także reakcje na zagrożenie. Oprócz walki lub ucieczki może pojawić się zamrożenie albo tzw. reakcja „fawn” – uspokajanie sprawcy i zachowywanie pozorów normalności. Osoba może więc po traumie kontynuować dzień, nie zgłosić zdarzenia lub później mieć trudności z jego odtworzeniem. Eksperci podkreślają, że niespójna relacja czy nietypowe zachowanie nie powinny być automatycznie uznawane za dowód kłamstwa. Podejście uwzględniające mechanizmy traumy, oparte na empatii i bez oceniania, może lepiej wspierać osoby po traumatycznych doświadczeniach.